Tartaczna 2
Poznaj jakość opieki zdrowotnej w stylu Tartaczna2!
wstecz
Węzły chłonne są niewielkimi narządami układu limfatycznego, które odgrywają ważną rolę w funkcjonowaniu układu odpornościowego. Filtrują chłonkę i uczestniczą w odpowiedzi organizmu na zakażenia, stany zapalne oraz obecność nieprawidłowych komórek, w tym komórek nowotworowych.
Węzły chłonne występują w całym organizmie, najczęściej w grupach związanych z określonymi obszarami anatomicznymi. Do najważniejszych należą między innymi węzły chłonne szyi, pachowe, nadobojczykowe, podobojczykowe, pachwinowe oraz węzły położone w jamie brzusznej, miednicy i przestrzeni zaotrzewnowej.
.jpg)
Powierzchownie położone węzły chłonne mogą być oceniane w badaniu lekarskim, natomiast do dokładniejszej oceny ich wielkości i budowy wykorzystuje się badania obrazowe. W przypadku powierzchownie położonych węzłów podstawowym badaniem jest najczęściej USG. Węzły położone głębiej mogą wymagać oceny w tomografii komputerowej, rezonansie magnetycznym lub innych badaniach obrazowych.
Powiększenie węzłów chłonnych, czyli limfadenopatia, jest częstym objawem klinicznym. Bardzo często ma związek z przejściową reakcją układu odpornościowego na zakażenie lub stan zapalny. W innych przypadkach może wymagać pogłębionej diagnostyki.
Znaczenie powiększonego węzła chłonnego zależy nie tylko od jego wielkości, ale również od lokalizacji, czasu utrzymywania się zmiany, wyglądu w badaniu USG, objawów towarzyszących, wieku pacjenta oraz wyników innych badań.
Do najczęstszych przyczyn powiększonych węzłów chłonnych należą:
W badaniu USG lekarz ocenia nie tylko wielkość węzła chłonnego, ale także jego kształt, stosunek osi długiej do krótkiej, obecność wnęki tłuszczowej, strukturę, grubość kory, unaczynienie oraz wygląd tkanek otaczających.
Na tej podstawie węzły mogą mieć obraz typowy dla węzłów prawidłowych lub odczynowych albo wykazywać cechy wymagające dalszej diagnostyki.
W wielu nowotworach złośliwych ocena węzłów chłonnych jest jednym z elementów określania zaawansowania choroby. W systemie TNM litera T opisuje guz pierwotny, N – zajęcie regionalnych węzłów chłonnych, a M – obecność przerzutów odległych.
Znaczenie zajętego węzła zależy od rodzaju nowotworu i jego lokalizacji. Węzły uznawane za regionalne dla jednego nowotworu mogą w przypadku innego rozpoznania mieć odmienne znaczenie kliniczne.
W przypadku powierzchownie położonych powiększonych węzłów chłonnych jednym z podstawowych badań jest USG węzłów chłonnych. Pozwala ono ocenić lokalizację, wielkość i budowę węzła oraz zdecydować, czy konieczna jest obserwacja, dodatkowe badania obrazowe albo pobranie materiału do badania cytologicznego lub histopatologicznego.
Jeżeli wynik USG jest niejednoznaczny albo węzły znajdują się w lokalizacji niedostępnej dla ultrasonografii, lekarz może zalecić dodatkowe badania obrazowe.
Diagnostyka obejmuje wywiad, badanie lekarskie oraz odpowiednio dobrane badania laboratoryjne i obrazowe. Jeżeli obraz węzła jest podejrzany albo nie udaje się wyjaśnić przyczyny jego powiększenia, może być konieczne pobranie materiału do badania cytologicznego lub histopatologicznego.
Biopsja cienkoigłowa węzła chłonnego umożliwia pobranie komórek do badania cytologicznego. Może być stosowana między innymi przy podejrzeniu przerzutów nowotworu litego do węzła chłonnego oraz w diagnostyce wybranych powiększonych węzłów.
Biopsję powierzchownie położonych węzłów wykonuje się najczęściej pod kontrolą USG, co pozwala precyzyjnie wprowadzić igłę do ocenianej zmiany.
Biopsja gruboigłowa węzła chłonnego polega na pobraniu fragmentów tkanki za pomocą specjalnej igły. Uzyskany materiał pozwala na wykonanie badania histopatologicznego i może dostarczyć więcej informacji niż materiał cytologiczny.
Biopsja gruboigłowa może być wykonywana między innymi w celu potwierdzenia zajęcia węzła przez nowotwór, rozpoznania wznowy choroby lub w innych sytuacjach, w których konieczna jest ocena tkanki.
W niektórych przypadkach najlepszym sposobem uzyskania rozpoznania jest chirurgiczne wycięcie całego węzła chłonnego i przekazanie go do badania histopatologicznego. Pozwala to patomorfologowi ocenić nie tylko pojedyncze komórki, ale całą strukturę węzła.
Ma to szczególne znaczenie między innymi w diagnostyce podejrzenia chłoniaka oraz wtedy, gdy wcześniejsze biopsje nie pozwoliły na jednoznaczne ustalenie rozpoznania.
Powierzchownie położony węzeł może w odpowiednio dobranych przypadkach zostać usunięty w znieczuleniu miejscowym.
W Centrum Medycznym Tartaczna 2 w Gdańsku wykonujemy diagnostykę powiększonych węzłów chłonnych, biopsje oraz wybrane zabiegi chirurgiczne.
Biopsje cienkoigłowe, biopsje gruboigłowe oraz chirurgiczne pobranie powierzchownie położonych węzłów chłonnych wykonują chirurdzy onkologiczni dr Natalia Spychalska i dr Kamil Drucis.
W przypadku zmian w obrębie szyi diagnostykę i wybrane procedury laryngologiczne wykonuje również dr Agnieszka Kasprzyk-Tryk, specjalista otorynolaryngologii.
Materiał uzyskany podczas biopsji cienkoigłowej oceniany jest cytologicznie, natomiast materiał pobrany podczas biopsji gruboigłowej lub chirurgicznego wycięcia węzła poddawany jest badaniu histopatologicznemu.
Ocena materiału cytologicznego i histopatologicznego należy do lekarza specjalisty patomorfologii. W naszym Centrum konsultacje patomorfologiczne prowadzi dr Artur Antolak.
Badania USG wykonywane są odpowiednio do lokalizacji i wskazań klinicznych przez lekarzy różnych specjalności.
W Centrum Medycznym Tartaczna 2 w Gdańsku możliwe jest przeprowadzenie kolejnych etapów diagnostyki powiększonych węzłów chłonnych: konsultacji lekarskiej, USG, biopsji cienkoigłowej lub gruboigłowej, chirurgicznego pobrania węzła oraz oceny cytologicznej lub histopatologicznej.
Rezerwuj wizytę poprzez stronę internetową (kontakt mailowy, telefoniczny) lub Znany Lekarz: dr Kamil Drucis, dr Natalia Spychalska, dr Agnieszka Kasprzyk-Tryk.
Informujemy, iż czas oczekiwania na wynik histopatologiczny to około 30 dni.
